Ik heb altijd geschreven.
Niet omdat het moest,
maar omdat het zich aandiende.
Woorden die zich vormden in stilte,
gedachten die ergens een plek zochten
zonder ooit echt gevonden te hoeven worden.
Lange tijd bleef het daarbij.
Fragmenten.
Flarden.
Momenten gevangen in taal
die verder geen bestemming kregen.
En toen… werd het stil.
Niet voor even, maar voor jaren.
Bijna twaalf jaar lang schreef ik niet.
Tot het, zonder aankondiging, terugkwam.
Niet aarzelend.
Niet voorzichtig.
Maar volledig.
In de afgelopen maanden begon ik opnieuw te schrijven.
Wat daaruit ontstond,
werd meer dan losse woorden.
Het werd een bundel.
Een geheel.
Een verhaal dat zichzelf wilde vertellen.
En voor het eerst voelde het niet als iets dat ik alleen voor mezelf hield.
Maar als iets dat gedeeld mocht worden.
Misschien zelfs… gedeeld moest worden.
Dit is voor mij niet zomaar een verzameling gedichten.
Het is het begin van iets
wat altijd al in mij aanwezig was.
En nu eindelijk vorm heeft gekregen.